Paul Gauguin in Tahiti

Tahiti

Tahiti bleek niet het paradijselijke eiland van zijn dromen te zijn. Het paradijselijke eiland was al veranderd in een haveloze kolonie: Gauguin kwam honderd jaar te laat. Er was bijna niets meer over van de traditionele godsdienst en kunst. Na een paar maanden verhuisde Paul Gauguin naar het aan de zuidkust gelegen dorpje Mataiea.
Ondanks alle tegenslagen was het een productieve periode. Robert Wallace: "Tijdens de eerste drie maanden in Mataiea maakte hij ongeveer twintig schilderijen, afbeeldingen van het dagelijkse leven van de inboorlingen." Hij zou in korte tijd tachtig schilderijen voltooien. Volgens Bowness schilderde Gauguin op Tahiti nauwelijks naar de natuur. "Gauguin ging ermee door uit zijn hoofd te werken in zijn atelier en bepaalde elementen en figuren verschijnen opnieuw van schilderij tot schilderij." Alan Bowness constateerde ook dat Gauguin in zijn op Tahiti gemaakte schilderijen het perfecte leven weergaf, dat hij in werkelijkheid nooit had kunnen vinden.

Teha'amana

Gauguin maakte kennis met Teha'amana, een 13-jarig inheems meisje. Tijdens een eenvoudige plechtigheid werd zij tot zijn vrouw gewijd. Zij kwam bij hem wonen, in zijn primitieve hut. Paul Gauguin schreef: "Ik hield van haar, en vertelde haar dat, en dat deed haar glimlachen." Paul Gauguin legde zijn Teha'amana talloze malen vast. Zo houdt zij het kindje Jezus vast in 'Ia Orana Maria' en beeldde hij haar ook af op het schilderij 'Manao Tupapau'. Maar ondanks zijn geluk met Teha'amana bleef Gauguin eenzaam op Tahiti. Hij was een vreemdeling tussen de inboorlingen.
In juni 1892 verzocht hij de gouverneur Lascade om teruggezonden te worden naar Frankrijk. Gauguin moest wachten. De gouverneur had geen geld beschikbaar om de overtocht van de kunstenaar te betalen. Een jaar later, op 14 juni 1893, kon hij vertrekken.

Frankrijk

Op 1 september 1893 arriveerde Paul Gauguin in Parijs. Het was een onrustige tijd. Frankrijk werd geplaagd door bomaanslagen door anarchisten, het Panamaschandaal en de Dreyfuss-affaire. Er heerste een sfeer van algemeen onbehagen in de Franse hoofdstad. Een tentoonstelling in de galerie van Durand-Ruel leverde slechts enkele verkopen op. Deze doeken gingen naar vrienden. De recensies waren negatief: "Als u uw kinderen wilt amuseren, stuur ze dan naar de expositie van Gauguin. Er zijn zulke attracties als op apen lijkende vrouwelijke vierhanders, uitgestrekt op groene biljarttafels." Een oom uit Orléans liet hem 13.000 francs na. Deze erfenis van Isidore Gauguin kwam op een goed moment.
"Hier heb ik niets te verwachten," schreef Gauguin aan een vriend. Al snel vertrok de kunstenaar naar het landelijke Pont Avon, maar ook in Bretagne vond Paul Gauguin niet de rust die hij zocht. "Niets zal mij ervan weerhouden om weg te gaan en het zal voor altijd zijn," schreef hij aan William Molard (1862-1937). "Hoe stompzinnig is een bestaan in Europa." Een veiling van zijn schilderijen bracht in februari 1895 net voldoende geld bij elkaar. Gauguin kon weer vertrekken.

Uw Reactie

Geef uw reactie via Facebook of laat weten wat u vindt van dit artikel via of Twitter of Google +1

Tweet

Follow @absolutefigures

Lees verder: meer informatie over kunst

Opinie Hoofdpagina
Opinie Kunst
Paul Gauguin in Parijs
Paul Gauguin bij Vincent van Gogh in Arles
Paul Gauguin in Bretagne
Opleiding Paul Gauguin
Panorama Mesdag

De laatste cd-rom van CultuurArchief.nl is een aanrader voor kunstenaars en kunstliefhebbers.
Op de derde cd-rom in de reeks van Cultuur Archief zijn 400 artikelen bijeengebracht over kunst en cultuur.
Deze culturele cd-rom bevat een schat aan informatie en talrijke kleurige afbeeldingen.
Kunst op cd-rom